De Valse Noot

H. Tollens Cz.

noreply@blogger.com (*********************************************) — Sat, 04 Oct 2008 22:28:00 +0000

Het Rad van Avontuur

't Noodlot draait zijn wentlend rad;
Rijdt en rolt den aardbol plat,
Bergen, op en over holen;
't Rost en jaagt en zwiert en giert,
Toom en teugel bot gevierd R
ond en om naar lijn en polen,
Door zijn luimen voortgestierd.

Holt het over schat en pracht,
Het verplet ze door zijn vracht
En vermaalt ze, waar zij blinken;
Schokt het tegen troonen aan,
Zij verbrijslen, daar zij staan,
En verstuiven en verzinken,
Met de heerschers en hun waan.

Haar gezwenkt, in vlugge vaart,
Tilt het andren op van de aard,
Die zich slingren om zijn speeken.;
't Voert hen voort, uit slijk en puin,
Tot op zetels van arduin,
Waar zij 't hoofd ten hemel steken.
Met den roofprijs op de kruin.

't Werpt, in d'onbesuisden loop,
Wat omhoog snelt overhoop,
En verheft wie nederzijgen;
't Rolt naar boven met Tibeer,
Maar met Varus komt het neer;
't Moog met Cesar steiler steigen,
Met Pompejus stort het weer.

Allen, rondom opgetast,
Klemmen we aan het rad ons vast,
Als in wedloop voortgestoven;
Allen, op den prijs verhit,
Draven we in den dollen rid,
Maar wij wentlen onderstboven ...
Veiligst wie in 't midden zit.

Allen, langs verscheiden spoor
Tuimlen wij de wereld door,
Slingren, schokken, zwenken, zwaaijen
Wat zich ophief, glipt en glijdt,
Wat ter neer lag, rijst en rijdt,
Tot het rad, in 't eeuwig draaijen
d'Een bij d'ander nedersmijt.

Allen op de struikelbaan,
Wagen lust en rust er aan,
Om een eindweegs voort te rollen;
Wien het plettend rad verniel'
Wie er steeg of nederviel -
Allen grijpen 't aan, en hollen ...
Niemand steekt een spaak in 't wiel.

Kees Wennekendonk

noreply@blogger.com (*********************************************) — Sat, 09 Feb 2008 15:03:00 +0000

DE GRAUWE RAZER

Door de straten van de stad waart een nieuwe grauwe razer
zo weggezogen uit een cartoon met Bommel en Tom Poes
woest op de wereld, woest op zichzelf en vergeten op wat nog meer
vervloekt hij iedereen, precies zoals Willem Arntz hem losgelaten heeft.

Opgeslagen in de kluwen van zijn bebaarde ravenkop liggen
zwarte mijnenvelden omgord door kilometers prikkeldraad
waar zijn rusteloze geest zich uit pure wanhoop dan maar
radeloos in volle overgave wentelt stort en baadt.

Krassend op de hoek staat hij en krijt met onvermoed volume
in staccato en het idioom van Gilles de la Tourette:
VUILE KUT! (rust) GORE KUT! (rust) VUILE KUT! (rust) GORE KUT! (rust)
- wat wij onze kinderen geruststellend snel uitleggen
als een afkorting van Kwalitatief Uiterst Teleurstellend -
want wat moeten wij met deze man uit Marten Toonder
die zo op het oog al minstens driemaal over- en uitbehandeld is?

Moeten wij krotenkokers dit dan zo maar laten
of moeten wij deze man opnemen in ons program
zo eens per jaar op bijvoorbeeld Vastgelopenrelatiedag
aan kop van een fanfare met Wammes Waggel tamboer-maître
en daarachter Joost Nuissl met zijn koor
die met kuise stem het gevuilekut complementeren
met “toch ben ik blij dat ik je niet vergeten ben?”

Een nieu Liedeken van Graeff Jan de Mossel Man (Nu Singjoor hoe staet het leven)

noreply@blogger.com (*********************************************) — Fri, 01 Feb 2008 11:13:00 +0000

De toevoeging van vandaag betreft andermaal een link, waar de redactie kort geleden op werd gewezen? Dank daarvoor. Aangezien we de rechten niet bezitten, verwijzen we er hier met plezier naar. Het gaat om een mooi werkstuk van Steven Delarue, Cassy Gentile en Elise Stassen, die Nederlandse Letterkunde studeren aan de universiteit van Gent.

Dit geuzenlied is eigenlijk voornamelijk een schimpdicht op de figuur van graaf Jan VIII van Nassau naar aanleiding van zijn aandeel in de slag op het Slaak van 12 september 1631:

http://users.telenet.be/teunerd/18.doc

jeRoen Naaktgeboren, de WoordDansers

noreply@blogger.com (*********************************************) — Mon, 28 Jan 2008 15:45:00 +0000

Stad vooruit

we lieten ons kade van europa in een staat van ontbinding,
een second life in realtime one player game fantasy quest.
een woonstad waar een spijkerplank raamwerk omringt
kramp van damp, die ons hier smogbesmette adem rest

we lieten ons een vliegwiel om door bochten te dwalen
verleiding zonder weerstand, nog één keer doordraaien
wie zwijgt naar de meneren, mag nog een keer zwaaien
graaiers delen druppels vervolvette subsidiekanalen

voorgangers rijgen schouders aan wie hen nog lief is
de mist tegemoet klinkt een symfonie van sirenes
ga, roept een man met een vlag en een vonnis
daarachter stuipt stad als een bloedend abces

voor ons is al gisteren wat niet goed is voor vandaag
wie zichzelf nu verslikt, bedacht zich morgen te traag
hufters zitten bij pakken, pakken beroken de slufters
het broeden van de botlek, laat een zucht na als vraag

waar mijn trots van bebouwd tot een middelpunt kwam
laat putweefsel wie nakomt uit verbazing ontwaken
wij willen alleen voorwaarts tot een onmisbaar Rotterdam
tot geen woord om wedloop inwisselbaar kan raken

ogen gesloten, diesel brandt, de speaker gloeit voluit
koers moeten de kinderen maar buigzaam aangaan
op de voorsteven kunnen we lui van weelde voldaan
wij groeven hen de geulen die een haven ontsluit

stad vooruit, stad voluit

Noot:

op donderdag de 31e a.s. presenteren de WoordDansers in Rotterdam hun zesde officiele stadsgedicht, in hun functie als stadsdichters van diezelfde maasstad. Bovenstaand vers is dat zesde en hier nu een voorpublicatie. De 31e betreft een feestje voor genodigden. Jullie kunnen het voor het eerst live horen op 6 februari in Rotown, omdat het ook opgenomen werd in de Krakatau 47/48 special + cd?

Uit: Beelzebubs Testament met nog eenige andere liedekens ende refereinen van de mirakelen der Sancten ende sanctinnen.

noreply@blogger.com (*********************************************) — Thu, 24 Jan 2008 21:29:00 +0000

Een kort, dic, vet paterken, laetst zijn nonnekens ondersochte,
Oft sy niet besmet en waren met Geuserije,
En vraegde int ronde wat haerlien dochte,
Dat ment geestelijc verjaegde, en haer goet verkochte,
Daer sy sachte op leefden in voorleden tije? -
"tJae, seyder een jong nonneken, ick ben immers blije
Want ic mach nu huwen, ten besten dat ick kan.
"tIs goet sprack de pater, en wat seghde ghije,
Suster Peternelleken, hevet u niet an?"
Ba! neent, pater, ic heb ooc liever eenen man,
Want ic was gekloostert tegen mynen wille.
"doen vraegd hy noch een ander, die daer sat en span,
Wat sy er af seyde heijmelijc, al stille? -
"Jae, jae pater, kust my eens, en raept mijn spille,
Swijgt doch van vragen, ghy weet wel hoe 't es;
Hebt ghy noyt gelesen met uwen brille,
Dat Christus ter bruyloft was, en noyt in geen profes?"
tIs wel, sprac de pater, ghy hebt recht, mijn kare,
Maer men wiste doen van geen kloosters te spreken,
Ic hoore wel, ghy wildet oock wel huwen te jare. -
"Ba pater, ic wilde ic oock alree gehuwet ware,
Kond ick mijn lief hebben, 'k en beyde niet drie weken;
al was ic om mijn loosheyt int klooster gesteken,
Ic ben, noyt soo geerne, daer men de kinderen wiegt."
-En ghy, suster Claerken, segt ooc u gebreken,
Spreect de waerheyt, schoon maegt, my niet en bedriegt.
"Ben ic maegt, pater? - bonespaeys, ghy liegt:
Ic ben dien al quyte, maer met geen jong geselle,
Ick was van broer Cornelis ons kappellaen gebiecht,
sAvonts alst doncker was, in ons kapelle;
Dan heeft hy my dicmael gebiecht in mijn celle,
Die lieffelijc gestroyt was met kruydekens en ges,
Hy geloofde my trouwe, en swoer als de snelle,
Dat Christus ter bruyloft was, en nooyt in geen profes."
tHuwelick is wel eerlijck, en van God inghestelt,
Maer trouwen de nonnekens hebben al beter dagen,
Sy en zijn immers met geenen quaden man gequelt;
dEen heeft een dronckaert, dander verspeelt sijn gelt,
dan krygen de wijfs thuys haren hals vol slagen;
Ghy meugt sekretelijc u selven bejagen,
En kiesen een kare van vryen sticke.
"tIs wel, spracker een manc nonneken, tsou my wel behagen,
Worde den buyck met kinde dragen niet dicke;
Daerom ist beter dat ick my ook schicke,
Ten huwelicken staet, soo my ymant minde,
Want soo haest als ick my metten man verquicke,
tIs seker, ic werde terstont groot van kinde;
Ist niet beter dan, dat ick my des eedts ontbinde,
Die ick tklooster gedaen heb, tegen Gods woort expres?
Want ick in Johannes int tweede geschreven vinde,
Dat Christus ter bruyloft was, en noyt in geen profes."
De pater was heel uytsinnich verstoort,
Om dat elck sijn eygen quaet klapte en kende,
En gelijc een boeve, soo vraegd hy noch voort,
Hoe veel maeghden datter waren in al de bende?
-Met groote dicke lippen, d'oogen uytgeheven,
En die swoeren by Sinte Franciscus' legende,
tEn was haer schult niet datse maeght waren bleven
"Want daer en was noyt niemandt in al ons leven,
Die eens begeerde te kussen onsen mondt,
Nochtans wilden wy ons ooc wel ten huwelicke begeven;
Begeerde ons yemant, wy concenteerden terstont.
Al waren oock alle de kloosters in den grondt,
Wy en sliepender niet om een hayr te mes,
En ter eeren van thuwelijc, wedden wy, voor hondert pont,
Dat Christus ter bruyloft was, en noyt in geen profes."

Uit: J. van Vloten, Nederlandsche geschiedzangen, I, 1864, 310-312.Oorspronkelijke bron: Beelzebubs Testament met nog eenige andere liedekens ende refereinen van de mirakelen der Sancten ende sanctinnen. Haerlem, 1612 (M. van Ned. Letterk.).

Adriaan Krabbendam

noreply@blogger.com (*********************************************) — Thu, 24 Jan 2008 21:18:00 +0000

Het Pikkenparadijs

Nooit gehoord dat pikken kwekken konden
tot ik halve kippen hoorde spetteren
– echt de kammen, eikels sloegen wonden –
en aandachtig hoorde naar 't veile kwetteren

Waar op and're, verre continenten
echte hanen voor ons worden ingezet
moet men 't op dit halfrond voor zijn centen
doen met kwaaie kwakers op het internet

'Gij zijt gek en ik weet meer en kwek' –
zo kraaide 't keer op keer – en ik stond en keek,
de corrida sleept' zich zonder regels voort:

Drie stieren zonder vechter spoten gal en geil en drek
Ach, aan 't vechtspel kwam een eind, zo bleek,
toen 't door de straffe rechter werd gesmoord

(En waar 't over ging? 't Was smaak
en stilte. Stilte en smaak. Wereld en aarde.
Aarde en wereld. Metafysica.

'O ja, vergeten. Maar die klap was raak.
Ik sla je op je bek, mijn waarde.
Uit naam van Kirsch en mijn poetica.')

Benne van der Velde

noreply@blogger.com (*********************************************) — Thu, 24 Jan 2008 21:00:00 +0000

Verdeel je zelf onder de armen.
Salueer met één,
maak een vuist aan de andere.
Klem... vast! Op de plaats sust.

Op patrouille naar de aktentas.
Dezelfde klem, eenzelfde ras
dat zelf verkocht
voordat kleine letters leesbaar.

Kantine maken voor de kansel.
Ook de dominee
bouwt als herder mee,
bidt een liedboek uit je ransel.

Op verlof door naar Aalsmeer
voor live verslagen
blaatshows, daarna kamervragen.
Straks exerceren met de sterren.

Nieuwe spelregels

noreply@blogger.com (*********************************************) — Thu, 24 Jan 2008 12:10:00 +0000

De redactie van deze webplek wenst iedereen een vals 2008! Na een maand niets te hebben toegevoegd aan ons ondertussen indrukwekkende bestand, zal dat vanaf vandaag zonder vastgestelde tussenpozen wel weer gebeuren? Het hangt af van

a. de kwaliteit van het aangeboden werk
b. welk lid van de redactie zich geroepen voelt
c. suggesties/tips van jullie zelf over oude (dus rechtenvrije) verzen van derden, bij voorkeur online

devalsenoot@yahoo.com ? Dank jullie wel.

Joost van den Vondel

noreply@blogger.com (*********************************************) — Thu, 27 Dec 2007 00:16:00 +0000

Roskam

Aan den heer P.C. Hooft, drost van Muiden.

Hoe komt, doorluchte Drost, dat elk van Godsdienst roemt,
En onrecht en geweld met dezen naam verbloemt,
Als waar die zaak in schijn en tongeklank gelegen?
Of zou 't geen Godsdienst zijn, rechtvaardigheid te plegen
Maar slinks en rechts te staan naar allerhande goed?
God voeren in den mond, de valsheid in 't gemoed?
De Waarheid greep wel eer die mensen bij de slippen
En sprak: uw hart is verr': gij naakt me met de lippen.
De waarheid eist het hart, en niet zozeer 't gebaar.
Dit laaste zonder 't eerst, dat maakt een huichelaar,
Die bij een sierlijk graf zeer aardig wordt geleken,
Vol rottings binnen, en van buiten schoon bestreeken.
(...)

Beginfragment van 'Roskam', Hekeldichten (1646)
(spelling gemoderniseerd)

Joost van den Vondel

noreply@blogger.com (*********************************************) — Sun, 23 Dec 2007 11:39:00 +0000

GESPREK OP HET GRAF VAN JOHAN VAN OLDENBARNEVELT
(tussen een Vreemdeling en de Kerkgalm)

V: Wie luistren om de vraag eens vreemdelings te horen?
K: Oren.
V: Wie stopt ‘s Lands Voorspraak hier de mond met deze steen?
K: Eén.
V: Maurits? Wat kon de Landvoogd dus verstoren
K: Tooren.
V: Zo heeft hij om verraad hem ‘t leven afgesneên?
K: Neen.

V: Was ‘t om de vrijheid dan met kracht op ‘t hert te treden?
K: Reden.
V: Wat mist al ‘t vaderland bij ‘t korten van die draad?
K: Raad.
V: En brak men méér dan ‘t recht der vrijgevochten steden?
K: Eden.
V: Wat baart dit nu elk voelt hoe veel zijn dood ons schaadt?
K: Haat.
V: Wat moet men doen die met den Dwingeland samenzweren?
K: Weren.
V: Zou dan hun hoogmoed haast verwelken als het gras?
K: Ras.
V: Wat zal men Barnevelt, die ‘t juk zocht af te keren?
K: Eren.
V: Wat wordt de Dwingeland die ‘t recht te machtig was?
K: As.

Alexis de Roode

noreply@blogger.com (*********************************************) — Thu, 20 Dec 2007 13:11:00 +0000

Lied van de aardoliegeest

Diep uit de aarde kwam ik

waar ik foraminiferen veranderde in marmer,
diatomeeën omtoverde tot kwarts,
planten liet uitvloeien tot olie.

Toen bevrijdde mij de mens uit mijn cel
en schonk mij wat ik niet kende:
de ruimte. Ik sprong op tot de sterren.

Uit dank gaf ik de mens mijn geest
van mineraal. Met tijdloze kracht
verloste ik hem van het kleine leven.

Ik bevrijdde hem van de dienstbaarheid
aan bioritme, groeirichting, evenwicht,
en schonk hem rauwe energie zonder maat.

Waar voorheen paarden struikelden
over handgelegde steentjes, bekleed ik
de aarde met asfalt, glad als een babyhuidje.

Ik wrong het potlood uit de hand van de architect
en gaf hem computers, machines,
onverwoestbare regelmaat.

Uit de landbouw verwijderde ik de stront
en de vliegen. Ik schonk haar zuivere
kunstmest, glaswol, nieuwe genen.

De zielzorg bevrijdde ik van de ziel,
en gaf haar rust en geluk in pilvorm.
Smetteloos maak ik het denken.

Smetteloos het voedsel.
Smetteloos de landbouw.
Smetteloos de huizen.
Smetteloos de zorg.
Smetteloos de kunst.
Smetteloos het lichaam.
Smetteloos de geest.

copy paste
copy paste
copy paste
copy paste

Anke Leenders

noreply@blogger.com (*********************************************) — Sat, 15 Dec 2007 12:11:00 +0000

zeikstraal
(dichters onder elkaar)

je bent gewoon geen lettertype
zo verwierp jij mijn dichttalent
alsof in jouw kwakje wel iets
wilde zwemmen, rare kwast

SCHRIJF
HET
OP
EEN
STOEPTEGEL

schreeuwde ik in losse woorden
dan zeik ik mezelf nog even af

Mirjam Poolster

noreply@blogger.com (*********************************************) — Wed, 12 Dec 2007 15:24:00 +0000

Daar is hij dan een oude heer
met een schelle stem als die van
een platgebrand dorp en gal stroomt
vanachter het hek van zijn tanden

Wanneer ik dit schrijf, is hij
40 jaar oud. Dat is niet
het getal van verstand, maar
van Chretien Breukers

Hij is dol op zeuren, hoe
harder hoe beter zo werd me
verteld. Hij is een oude
zielepoot, grote zeikerd op het web.

Hij schreef lang geleden d.w.z
toen men vriendjespolitiek ontdekte
op de weblogs in den lande
"poëzie"er zijn belangrijker

dingen. Toch woorden die strelen
en blonde krullen
hebben belang.
Want zijn te gebruiken.

'Maar eerder zullen we het niet
hebben poëzie alvorens
de dichters onder ons
mij kunnen bieden tuinen van

hun verbeelding met door mij goedgekeurde
beelden erin', zei Chretien Breukers.
Hij is een oude zeurpiet
en ik vier zijn verlies.

Noot: bovenstaand gedicht is een pastiche op het vers 'Marianne Moore' van Remco Campert en deze komt weer uit de bundel Vijf 5 Tigers - De Bezige Bij.

Lianne Sasja van Kalken

noreply@blogger.com (*********************************************) — Sat, 08 Dec 2007 15:17:00 +0000

In een bar

ik stel me een man voor
die zo rot is van binnen
dat hij zijn eigen gezwel
en het geblaat dat uit zijn mond
komt niet meer zien of horen kan.

hij is oud
zo rond de veertig

jammert wat over een lamme en een blinde
en al het andere dat hij kan verzinnen
om zo, door middel van zijn eigen
geschreeuw iets

misschien zichzelf
te overwinnen.

en daar
daar sta je dan
blond, lekker, zacht
en vooral zo heel erg jong.
zó jong dat hij het voelt

en beseft dat dit alles
nooit meer op hem zal slaan.

haar naïviteit maakt hem jager
maakt hem staand, doorpratend

over zijn vrouw
die hem ongelukkig maakt

ze werkt al vijfentwintig jaar in een bar
niet deze maar een ander
die nog slechter is

want alles is zo slecht vindt hij
behalve wat hemzelf betreft.

en zij denkt alleen
gatver wat een pislucht

en loopt met haar kaken op
elkaar geklemd
om hem niet te ruiken

nadenkend over de wellust
des vlezes
door.

Zwarte piet (schrijverspseudoniem)

noreply@blogger.com (*********************************************) — Wed, 05 Dec 2007 12:52:00 +0000

Noot van de dienstdoend redacteur: eerst stond hier een gepikte kopie van een anoniem gedicht, dat weer een reactie is Op ons aller mopperpiet. Daar ging ik in mijn enthousiasme te ver in. Zoals terecht opgemerkt door diezelfde piet. Bij deze mijn excuus, zwarte piet. Nu (6 december) staat hier dit. Het bewuste gedicht is onder de link te lezen?

Karlijn Groet

noreply@blogger.com (*********************************************) — Sat, 01 Dec 2007 13:39:00 +0000

van een man van wie ik dacht

ik ken een man
van wie ik dacht dat ik hem kende
toen er niks meer over was
dat lelijker was dan hij
bekeek hij zichzelf
een paar duizend keer en besloot:
ik ben oud

onder het minder wordende haar
en de diepere grauwe kloven
was het de dunner wordende huid
die meer nog dan zijn leeftijd
zijn lelijkheid liet doorschemeren:
die scheen naar buiten toe
van binnenuit

toen er geen cel meer over was
om mee te onthouden
noemde hij ieder boek te lang
en las zo heel veel zinnen niet
die hij wel had horen lezen
ik noem er één:
als je omlaagtrapt,
blijf je stilstaan,
en toch lijkt het alsof je omhooggaat

toen er geen mens meer over was
om weg te pesten
werd zijn woede bitter
tot er ook niemand meer was
die van hem hield
onder de mensen die hem
onvoorwaardelijk niet haatten
begon hij een rangorde

dochter twee kwam op plaats 1
dochter 1 kwam op plaats twee
zijn vrouw telde
al heel lang niet meer mee
liet hem al jaren
onvoorwaardelijk koud

toen er geen site meer was
die hem nog toeliet
werd hij meester
van zijn eigen web
doctor Who speaks
twenty-one languages
of loneliness

Martin Beversluis

noreply@blogger.com (*********************************************) — Wed, 28 Nov 2007 13:00:00 +0000

Houten kop

aan René van Densen

Zaag die rode
loper nou eens
uit je houten
kop man en
verneuk de volkse
sentimenten van
de zanger de hoer
van kroegbazen
die het lef niet
hebben en maar
voortdrijven op
wat de waan wil

neem je leren
zweethandschoentje
af en zaag die
houten kop nou
eens van je gele
romp je staart
tussen je benen
als een achterbakse
hond de grond
zal zich willig
openen en je
opnemen soms
is een leegte beter

en als je niet
terug kunt kruipen
onder de steen
waar je vandaan
kwam begroet me
dan tenminste
als een man.

Benne van der Velde

noreply@blogger.com (*********************************************) — Sat, 24 Nov 2007 13:42:00 +0000

De resterende drie

Alle stoelen zijn bezet.
Eén gast grijnzend in orkest tuniek
lijkt klaar voor een avondje klassiek.
Het licht gaat uit, publiek gaat zitten.

Een valse basnoot uit de zaal
verstoort de mooie melodie.
De dirigent wilde hem niet
erbij. Te slappe snaren.

Zelf te slecht om mee te doen,
geint de bassist er flink doorheen.
Brengt het publiek weer op de been,
regelrecht de zaal uit.

Geen dirigentenstok kan er zo bij,
dus de bassist plukt gretig door.
Geen zin in hoor en wederhoor,
door het koor en solostuk.

Die muzikant, die mag hij niet.
Er volgt een aanslag in mineur.
Het hoort erbij, dus geen gezeur
want het klinkt toch grappig?

Doof voor klachten uit de zaal,
hij weet er immers meer vanaf,
vonnist hij publiekelijk zijn straf.
Hij geen glorie, niemand niet.

De zaal is nu zo goed als leeg,
het zaallicht wordt weer aangedaan.
De rest van de muzikanten staan
ook op het punt om weg te gaan.

Hij speelt door, vermoorde onschuld.
Is het zijn schuld dat het zoog?
De breuklijn tonen, zegt hij Droog.
Zíjn publiek heeft er recht op.

Bernard Christiansen

noreply@blogger.com (*********************************************) — Thu, 22 Nov 2007 10:45:00 +0000

Knuffelbeest

Ed van Eeden is een grote man
met een zwak voor
kleine vrouwen
grote vrouwen
vrouwen met lang haar
kort haar
met echte ogen
lieve rimpels
vrouwen met borsten
en vrouwen met een neus
met twee gaten

Ed van Eeden is een grote man
met hele grote handen
waarmee hij alle vrouwen
die voor hem bijzonder zijn
graag wat beter wil begrijpen
en als de vrouwen dan wat kermen
roept hij
't geeft niet, meisje
'k zal je troosten

Ed van Eeden kan niet raken
maar hij kan wel raken
met zijn grote handen
eventjes, en hier en daar
Ed van Eeden doet geen pijn hij is
een knuffelbeest

Ed van Eeden is een grote man
hij stelt ook literaire vragen
soms

Joris Lenstra

noreply@blogger.com (*********************************************) — Sat, 17 Nov 2007 12:44:00 +0000

Wereldvrede

“Vrede kun je alleen brengen
door oorlog te voeren”, sprak staatssecretaris
Cees van der Knaap

en sloeg woest
met zijn vuist op tafel.
Nederland moest naar Aghanistan.

In de stilte die volgde
durfde niemand meer de Wereldvrede
ter sprake te brengen.

Joz Knoop

noreply@blogger.com (*********************************************) — Wed, 14 Nov 2007 11:12:00 +0000

Tochtige achterdocht

Niets of niemand
laat een slijmspoor na
behalve de slak en
het openbaar vervoer.

Zoals de waard is
bedient hij zijn gasten
die wanbetalers zijn
tot zij na afloop afrekenen.

Rechtvaardigheid
is een heilig streven
maar eveneens
een reden voor oorlog.

En de wetenschap
weet de oplossing al
maar verliest zich in
experimenten.

In die wereld
hield ik mij staande
door te gaan liggen
als ik niet kon zitten.

En bladerde eenzaam
door mijn agendaweken
tot ik haar tegenkwam
toen ik op de bus wachtte.

Ik zocht mijn woorden
angstig want zij richtte haar
verwachtingsvolle sturingsdolle
ogen op de mijne, ik zei:

"Het minst slechte
is niet goed genoeg voor jou
mijn vrijwel alles!
Ik wil omgang met veel

heel veel gemeenschap
op die van goederen na.
We kunnen altijd nog scheiden
dus kom mee, neem de gok!"

Al mijn woorden
zoet maar vrijblijvend
met altijd een uitvlucht
ze mochten niet baten.

Ik wist haar wel te prikkelen
maar niet waar ik dat wenste
Ik vroeg "Ga je mee vrijen?"
Ze zei "Mijn kat moet nog eten".

Zo kon ik die avond gewoon
voetbal kijken en vroeg naar bed
en haar kat kreeg gewoon
te eten en zelfs ook nog liefde.

Wie zelf in de kamer de warmte
van vertrouwen versmaadt
en de deur open doet voor
de tocht der achterdocht weet:

Zoals de waard is
vult hij de glazen
Hij lengt voor het vullen
de wijn nog wat aan.

En alles lijkt vager
en trager door wijn.
De waard blijft maar schenken
en ik heb geen cent.

Het belang ligt meer in
acceptatie dan berusting.
De snelbus wordt ingehaald
door een bejaarde wijnslak.

Je kan je gaan verzetten
maar dat vertraagt weer de boel.
Er valt heus niets stil, alleen
alles gaat stroperig.

En iedereen laat
slijmsporen na
als een trein met
vierkante wielen,

de slak op mijn
autoruit, de bus
waarin ik haast heb
of de wetenschap

die het antwoord weet
op rechtvaardigheid
maar net als ik verzandt
in een eindeloos experiment.

Otto Maanzaad

noreply@blogger.com (*********************************************) — Sun, 11 Nov 2007 13:56:00 +0000

Scientoloëzie

"Ik heb dit niet zelf geschreven/maar wel zelf overgeschreven" - M. Stitou

Bekijk een wolk en bekijk de ruimte tussen jou en haar

Registreer een object dat zich los van jou ophoudt

Houd een persoon in de gaten
of
houd een thetan in de gaten

Roep nu op: woede, verveling, verdriet, vrolijkheid en sereniteit
– in die volgorde

Dit wordt voortgezet tot je er zeker van bent dat je
elke emotie kunt creëren

Denk een gedachte

Ontleend aan om onnavolgbare reden geheimgehouden teksten uit ‘the Fisman Affidavit’

Comte de Lautréamont

noreply@blogger.com (*********************************************) — Tue, 06 Nov 2007 22:51:00 +0000

De Zangen van Maldoror

[fragment uit de Vierde Zang; o.a. tegen de lach]

Twee pilaren, die men niet moeilijk en zelfs eerder voor apebroodbomen zou kunnen houden, waren in het dal te zien, iets groter dan twee spelden. Inderdaad, het waren twee enorme torens. En hoewel twee apebroodbomen op het eerste gezicht niet op twee spelden, noch op twee torens gelijken, kan men toch - als men handig gebruik maakt van de kunstgrepen der behoedzaamheid - beweren, zonder bang te hoeven zijn dat men ongelijk heeft (want als deze bewering ook maar met het minste beetje vrees gepaard ging, dan was het geen bewering meer, ofschoon eenzelfde naam deze twee verschijningsvormen van de ziel weergeeft, die zo verschillend van aard zijn dat men ze niet licht verwart), dat een apebroodboom niet in die mate van een pilaar verschilt, dat er geen vergelijking gemaakt zou mogen worden tussen die architectonische ... of meetkundige vormen ... of beide ... of geen van beide ... of liever tussen die hoge en zware vormen.

Ik heb daar zo-even, ik zou niet het tegendeel willen beweren, de juiste benaming gevonden voor de zelfstandige naamwoorden pilaar en apebroodboom. Weet wel, dat ik niet zonder een mengsel van vreugde en trots deze opmerking richt tot hen die, nadat zij hun oogleden opgeslagen hebben, het zeer prijzenswaardige besluit hebben genomen deze bladzijden ’s nachts als de kaars brandt en overdag als de zon schijnt door te lezen. En voorts, zelfs al zou een hogere macht ons in de meest klare en duidelijke bewoordingen bevelen de verstandige vergelijking, waarvan iedereen zeer zeker straffeloos heeft kunnen genieten, in de afgronden van de chaos terug te werpen, zelfs dan en juist dan - laat men dit voornaamste axioma niet uit het oog verliezen - zouden de in de loop der jaren aangenomen gewoonten, de boeken, de omgang met andere mensen en het karakter dat ieder eigen is, die zich tot een snelle bloei ontwikkelt, een onuitwisbare schandvlek op de menselijke geest werpen, door hem te doen terugvallen tot het misdadig gebruik (misdadig, als men zich voor een ogenblik spontaan op het standpunt der hogere macht plaatst) van een retorische figuur die door sommigen veracht, maar door velen bewierookt wordt. Als de lezer deze zin te lang vindt, bied ik hem mijn verontschuldigingen aan, maar laagheden hoeft hij van mij niet te verwachten.

Ik kan mijn fouten erkennen, maar ze niet nog erger maken door mijn lafhartigheid. Mijn redeneringen zullen af en toe stoten op het gerinkel van de waanzin en op iets wat de schijn van ernst heeft en eigenlijk alleen maar grotesk is (ofschoon het volgens sommige filosofen vrij moeilijk is het grappige van het droefgeestige te onderscheiden, daar het leven zelf een komisch drama of een dramatische komedie is), intussen staat het iedereen vrij, vliegen en zelfs rinocerossen te doden, om van tijd tot tijd van een gevaarlijk werk uit te rusten. Om vliegen te doden geef ik u hier de meest afdoende manier, ofschoon het niet de beste manier is: men drukt ze fijn tussen duim en wijsvinger. De meeste schrijvers die dit onderwerp grondig hebben behandeld, hebben berekend dat het, met grote waarschijnlijkheid, in vele gevallen de voorkeur verdient, hun de kop af te snijden. Als iemand mij verwijt dat ik over spelden spreek en dat dit een door en door beuzelachtig onderwerp is, dan moet hij, als hij niet vooringenomen is, toegeven, dat het grootste gevolg dikwijls door de kleinste oorzaak is teweeggebracht. En, om mij niet verder buiten het kader van dit blad papier te verwijderen, ziet men dan niet, dat het bewerkelijke stukje literatuur dat ik sedert het begin van deze strofe aan het componeren ben, misschien minder in de smaak zou vallen, als het uitging van een netelige kwestie uit de scheikunde of interne pathologie? Bovendien, over smaak valt niet te twisten; en als ik hierboven de pilaren zo terecht met spelden vergeleek (ik had zeker nooit gedacht dat het mij nog eens verweten zou worden), baseerde ik dat op de wetten der optiek, waarin is vastgesteld, dat, naarmate de visuele omtrek van een voorwerp verder van ons verwijderd is, het beeld op het netvlies kleiner wordt.

Zo komt het, dat, wat onze geestelijke geneigdheid tot grappenmakerij voor een miserabele geestigheid houdt, in de meeste gevallen door de schrijver voor een belangrijke waarheid wordt aangezien, die plechtig wordt verkondigd! O, die dwaze filosoof die in lachen uitbarstte, toen hij een ezel een vijg zag opeten! Ik zuig het niet uit mijn duim: de boeken der antieken vertellen ons tot in de kleinste bijzonderheden van dat vrijwillige en schandelijke neerhalen van de adeldom van de mens. Maar ik kan niet lachen. Ik heb nooit kunnen lachen, ofschoon ik het meer dan eens geprobeerd heb. Het is heel moeilijk om lachen te leren. Of liever, ik geloof dat een gevoel van weerzin tegen die monstruositeit tot een van de hoofdtrekken van mijn karakter behoort. Welnu, ik heb nog iets sterkers meegemaakt: ik heb een vijg een ezel zien opeten! En toch heb ik niet gelachen, werkelijk geen enkel deel van mijn mond heeft bewogen. De behoefte om te wenen maakte zich met zoveel kracht van mij meester, dat mijn ogen een traan lieten vallen. ‘Natuur, natuur’, riep ik snikkend uit, ‘de sperwer verscheurt de mus, de vijg eet de ezel op, en de lintworm verslindt de mens!’

Zonder het besluit te nemen verder te gaan vraag ik mij in gemoede af of ik gesproken heb over de manier waarop men vliegen doodmaakt. Ja, nietwaar? Het is niet minder waar dat ik niet gesproken heb over het uitroeien van neushoorns! Als zekere vrienden het tegendeel beweerden, zou ik niet naar hen luisteren en ik zou mij herinneren, dat lofspraak en vleierij twee grote stenen des aanstoots zijn. Om mijn geweten evenwel zoveel mogelijk gerust te stellen, kan ik niet nalaten op te merken dat een dergelijke verhandeling over de rinoceros mij voorbij de grenzen van het geduld en de koelbloedigheid zou meeslepen en dat zij van haar kant waarschijnlijk (laten we maar de moed hebben om ‘zeker’ te zeggen) de huidige generaties zou ontmoedigen. Na de vlieg niet over de rinoceros gesproken te hebben! Als redelijke verontschuldiging had ik op zijn minst met spoed melding moeten maken (en dat heb ik niet gedaan!) van deze niet opzettelijke nalatigheid welke diegenen niet zal verbazen, die een grondige studie hebben gemaakt van de reële en onverklaarbare tegenstrijdigheden, die zich bevinden in de kwabben van de menselijke hersenen. Niets is te min voor een grote en eenvoudige geest, het geringste natuurverschijnsel geeft, als er iets van het mysterie in is, de wijze onuitputtelijke stof tot overpeinzing.

Als iemand een ezel een vijg of een vijg een ezel ziet opeten (twee omstandigheden die niet dikwijls voorkomen, of het moest in een gedicht zijn), dan kunt u er zeker van zijn, dat hij, nadat hij twee of drie minuten heeft nagedacht om te weten welke gedragslijn hij zal volgen, het pad der deugd verlaat en begint te lachen als een haan! En dan is het nog niet met exactheid bewezen dat de hanen opzettelijk hun snavel opendoen om de mens na te bootsen en een verwrongen grijns te trekken. Ik noem bij vogels een grijns, wat bij de mensheid dezelfde naam draagt. De haan verandert niet van aard, niet omdat hij daar niet toe in staat is, maar omdat hij daar te trots voor is. Leer hun lezen, en zij verzetten zich ertegen. Een haan is geen papegaai, want die zou opgetogen zijn over zijn eigen domme en onvergefelijke zwakheid! O, wat een afschuwelijke vernedering! Wat lijkt iemand op een geit als hij lacht! De kalmte van het voorhoofd is verdwenen om plaats te maken voor twee enorme vissenogen die (is het niet treurig?) ...die ... die beginnen te schitteren als vuurtorens! Vaak zal het mij overkomen, dat ik plechtig de potsierlijkste stellingen uitspreek ... maar ik vind niet dat dit beslist een afdoende reden is om mijn mond in de breedte te trekken!

Ik kan mijzelf niet beletten te lachen, zult u mij antwoorden. Ik neem genoegen met die onzinnige verklaring, maar laat het dan een droefgeestig lachje zijn. Lach, maar ween tegelijkertijd. Als u niet met uw ogen kunt wenen, ween dan met uw mond. Is ook dat onmogelijk, urineer dan; maar laat het u gezegd zijn, dat hier een of andere vloeistof nodig is, om de dorheid te verzachten, die het lachen aan de zijkanten aanbrengt door de in achterwaartse richting opengespleten gelaatstrekken. Wat mij betreft, ik zal mij niet van mijn stuk laten brengen door het bespottelijke gekakel en het zonderlinge gebalk van hen die altijd iets hebben aan te merken op een karakter dat niet op het hunne gelijkt, omdat het een van de ontelbare geestelijke wijzigingen is, die God, met behoud van zijn oorspronkelijke voorbeeld, heeft geschapen, om de skeletten te regeren.

(...)

Vervloekt zij degene, zowel door zijn kinderen als door mijn uitgemergelde hand, die nog maar steeds niets wil begrijpen van de onverzoenlijke kangoeroes van de lach, en van de vermetele luizen van de karikatuur! ... Twee enorme torens waren er in het dal te zien, ik zei het reeds in het begin. Wanneer men ze met twee vermenigvuldigde was de uitkomst vier ... maar ik zag de noodzakelijkheid van die rekenkundige bewerking niet goed in. Met een koortsig gezicht vervolgde ik mijn weg, en riep zonder ophouden: ‘Nee ... nee ... ik zie de noodzakelijkheid van die rekenkundige bewerking niet goed in!’ Ik had gerammel van kettingen en een smartelijk gekreun gehoord. Moge niemand, die door deze streek reist, het voor mogelijk houden de torens met twee te vermenigvuldigen, om als uitkomst vier te krijgen! Enkele lieden verdenken mij ervan dat ik de mensheid liefheb alsof ik haar eigen moeder was, en haar negen maanden in mijn geurige schoot had gedragen; daarom ga ik niet meer door het dal, waar de twee eenheden van het vermenigvuldigtal zich verheffen!

Uit De zangen van Maldoror (1869), door Comte de Lautréamont (1846-1870)

Saskia van den Heuvel

noreply@blogger.com (*********************************************) — Sat, 03 Nov 2007 11:46:00 +0000

dag lief logje

voor alle bloggers

oh lief logje,
wat is de wereld mooi
en de zon
dat de zon dan ook
en de vogels
en het groene gras
verdomd logje soms lijkt het wel wat
die mensjes overal
ze praten
echt ze praten uit hun mond
ik heb het zelf gehoord
ik was er bij lief logje
ik hoorde ze zeggen
en smoezen
en kijken
ze spraken met hun ogen
dat ook
en niet gering
dan hebben we vandaag weer
ja, weer een vandaag maar vandaag
als vandaag en zeker niet van gisteren
gisteren
oh gisteren, lieve lieve gisteren
dag logje

Salomo

noreply@blogger.com (*********************************************) — Tue, 30 Oct 2007 19:40:00 +0000

IJdelheid der ijdelheden, zegt de prediker;
ijdelheid der ijdelheden, het is al ijdelheid.
Wat voordeel heeft de mens van al zijn arbeid,
dien hij arbeidt onder de zon?
Het ene geslacht gaat, en het andere geslacht komt;
maar de aarde staat in der eeuwigheid.
Ook rijst de zon op, en de zon gaat onder,
en zij hijgt naar haar plaats, waar zij oprees.
Zij gaat naar het zuiden,
en zij gaat om naar het noorden;
de wind gaat steeds omgaande,
en de wind keert weder tot zijn omgangen.
Al de beken gaan in de zee,
nochtans wordt de zee niet vol;
naar de plaats, waar de beken heengaan,
derwaarts gaande keren zij weder.
Al deze dingen worden zo moede,
dat het niemand zou kunnen uitspreken;
het oog wordt niet verzadigd met zien;
en het oor wordt niet vervuld van horen.
Hetgeen er geweest is, hetzelve zal er zijn,
en hetgeen er gedaan is, hetzelve zal er gedaan worden;
zodat er niets nieuws is onder de zon.
Is er enig ding, waarvan men zou kunnen zeggen: Ziet dat, het is nieuw?
Het is alreeds geweest in de eeuwen, die voor ons geweest zijn.
Er is geen gedachtenis van de voorgaande dingen;
en van de navolgende dingen, die zijn zullen,
van dezelve zal ook geen gedachtenis zijn
bij degenen, die namaals wezen zullen.

Openingsgedicht uit Het Boek van de Prediker, 10e eeuw v. Chr., Statenvertaling 1637